- Цел ден повраќам зелено. Каква ми е столицата? Па дрвена, тапацирана.

- Ве чекам (мисли на Итна помош) кај факултетот за стока. Ако не дојдете ќе се жалам во Министерство за критика.

- Се наоѓам на лице место како набљудувач. Некои момци се напушиле, тројца губат свест, а еден баш добро се држи.

- Не знам дали сте пожарникари или „итњаци“, ама дојдете во шумата, овде гори некое ѓубре од човек.

- Каква ми е столицата? Сомнителна! Малку нормално, малку симболично.

- Знам дека тоа не е ваш фактор (фах), но кај се возат пилиња кога им паѓаат главите?

- Јас имам вагина пекторис, а сега ме боли желудник. Каде ме боли? Па овде во Миријево (место на живеење).

- Јас сум една баба и се јавувам во врска мојот брат. Јас сум му главна за доктори, сè знам на кого треба да се јавам. Туку, го боли долниот дел од желудникот, се плашам да не е нешто гинеколошки?

- Добра вечер. Да зборувам? Дали сте сега вие вистински човек или сте оној банкомат од автомат?

- Моето дете го касна глушец.
Колку години има?
- Пред некој ден наполни 30.
За што го гризна?
- Па затоа што го фаќаше. Ааа, вие прашувате каде го гризнал? Во Шведска, он таму живее.
А, за кој дел од телото?
- Па за прст! Зашто сакал да го исфрли надвор, а таму сега е ладно. Глушецот не се дал лесно, и он не сака на ладно.

Бисерите се извадок од книгата Smijeh kao lijek на Душанка Стевовиќ Гојгиќ, специјалист по општа медицина од Белград. Според книгата наскоро треба да се изработи и сценарио за театарска претстава.